Kupkówka pospolita odznacza się dużą zdolnością do krzewienia; krzewi się w okresie wiosennym i letnio-jesiennym. Należy do bardzo dobrych traw pastewnych, dających dużo zielonej masy, ale po wykłoszeniu bardzo szybko drewnieje i traci wartość paszową. Grzebienica pospolita należy do trwałych traw kępkowych, występujących na łąkach i pastwiskach. Posiada kłosokształtną jednostronną i grzebieniasto powycinaną wiechę, o falisto pogiętej osi. Znosi wydeptywanie i zgryzanie, szybko drewnieje. Do rodzaju wiechlina należy u nas dwadzieścia gatunków, które w przeważającej części są trawami wieloletnimi. Niektóre z nich tworzą liczne rozłogi nadziemne lub podziemne, dzięki czemu obficie się krzewią. Kłoski mogą zawierać 2-8 kwiatów. Ważne znaczenie paszowe mają następujące gatunki: wiechlina łąkowa, trawa luźnokępkowa i tworząca podziemne rozłogi, wiechlina błotna, o źdźbłach, które zwykle pokładają siew dolnej części i zakorzeniają w kolankach, wiechlina zwyczajna, rosnąca w luźnych kępkach i rozwijająca nadziemne rozłogi, raz bardzo niska wiechlina roczna, która rozmnaża się przez nasiona i wytwarza małą ilość masy zielonej. Manna obejmuje u nas pięć gatunków, rosnących na terenach silnie uwilgotnionych, zwykle nad wodami. Są to zazwyczaj duże, wieloletnie i obficie ulistnione trawy. Wykształcają wiechy złożone z kłosków 4-11 kwiatowych. Najczęściej spotyka się mannę Mielec i mannę jadalną, rozwijające podziemne czołgające się kłącza.
Kostrzewowe charakteryzują się dwu- lub wielokwiatowymi kłosami, skupionymi przeważnie w wiechy. Należą tutaj liczne rodzaje i gatunki traw, mających wartość paszową. Trzcina pospolita jest dużą wieloletnią trawą o bardzo długich czołgających się kłączach, dzięki którym rozmnaża się bardzo szybko. Jej kwiatostan ma postać skupionej wiechy, która tylko podczas kwitnienia staje się rozpierzchła. Trzcina porasta płytkie wody i pojawia się na podmokłych łąkach i polach mających nieprzepuszczalne podłoże. Młode rośliny mogą być używane na paszę. Skoszone i wysuszone pędy trzciny mają różne zastosowanie, np. do wyrobu mat izolacyjnych, potrzebnych często w budownictwie. Trzęślica modra rośnie często gromadnie na torfowych zaniedbanych łąkach na niżu. Odznacza się bardzo wydłużonym górnym międzywęźlem, wskutek czego jej źdźbło wygląda pozornie, jakby nie miało kolanek. W okresie młodym jest chętnie zjadana przez bydło. Później bardzo szybko drewnieje i nie przedstawia wartości paszowej. Ponadto może być trująca wskutek występowania na niej licznych pasożytujących grzybów oraz glikozydów cyjanowodorowych. Drżączka średnia jest dość pospolita trawą na łąkach, występująca w poroście w postaci luźnych kęp. Odznacza się rozpierzchłą wiechą o nitkowatych gałązkach, na których wyrastają sercowe lub prawie koliste kłoski. Jej wartość pastewna jest dość niska. Kupkówka pospolita charakteryzuje się kępkową formą wzrostu, krótka wiechą złożoną z kłosków, skupionych w gęste pęki.
Trawy odznaczają się niejednakową i zróżnicowaną budową kwiatów i kwiatostanów, co dało podstawę do podziału tej rodziny na dwanaście ugrupowań systematycznych, tzw. plemion, obejmujących bliskie sobie rodzaje i gatunki traw. Ważniejsze z plemion zostaną dokładniej omówione. Bambusowe skupiają rośliny rosnące przeważnie w krajach tropikalnych, które charakteryzują się węzłowa budową pustych i często zdrewniałych i rozgałęzionych łodyg. Tworzą one gęste i otwarte lasy i plantacje bambusowe o dużym znaczeniu użytkowym. Wykształcają one kwiaty o budowie podobnej do liliowców. Ryżowce rozwijają kwiatostany w postaci wiechy, złożone z jednokwiatowych kłosków. Do tego plemienia oprócz innych należy ryż uprawny, występujący w dwu odmianach: górskiej i bagiennej. Odmiana bagienna wymaga podczas swego rozwoju długotrwałego podtopienia dzięki obecności silnie rozwiniętej tkanki aerenchymatycznej. Dopiero przed żniwami spuszcza się wodę z pól ryżowych. Ziarniak ryżu ma podobna budowę jak ziarniaki naszych zbóż i zawiera w bielmie zapasy skrobi. Skrobia ryżowa nie nadaje się do wypieku chleba. Ryż jako zboże zajmuje pierwsze miejsce wśród upraw w południowej i wschodniej Azji, a drugie w skali światowej. Ryżem żywi się połowa ludzkości. Trawy, obok ziemniaków i roślin motylkowych, mają zasadnicze znaczenie w gospodarce ludzkiej, gdyż dostarczają podstawowych produktów do wyżywienia ludzi i zwierząt.
Kwiaty traw są przeważnie obupłciowe i trójkrotne. W skład każdego kwiatu wchodzą zwykle dwie plewki, z których dolna jest przysadką kwiatu, a górna pozostałością zredukowanego okółka okwiatu. Plewka dolna jest silniej rozwinięta niż górna i bardzo często opatrzona ością, która jest homologiczna z blaszką liściową. Dalszymi szczątkowymi listkami wewnętrznego okółka okwiatu są dwie bardzo drobne i bezbarwne łuszczki, które odznaczają się zdolnością do pęcznienia i dzięki temu przyczyniają się do otwierania kwiatów podczas ich kwitnienia. Kwiat traw ma najczęściej trzy pręciki, a ich pylniki umieszczone są na długich, zwisających nitkach. Słupek jest górny i zbudowany zwykle z dwu zrośniętych owocolistków o dwóch znamionach i jednokomorowej zalążni z jednym prostym zalążkiem. Budowę kwiatu traw można wyrazić następującym wzorek: P0A3G(2). U różnych jednak gatunków traw spotyka się pewne odchylenia od tego typu budowy. Trawy osiągnęły wśród jednoliściennych najwyższy stopień rozwoju i specjalizacji w kierunku wiatropylności. Tej właściwości zawdzięczają one prawdopodobnie szerokie rozprzestrzenienie na ziemi. Owocem traw jest ziarniak, w którym nasienie zrośnięte jest z owocnią. Nasienie zawiera mączyste bielmo z przylegającym do niego z boku zarodkiem. W zarodku występuje jeden liścień, który przekształcony jest w narząd ssący, zwany tarczką. Wierzchołkowa część pędu zarodkowego otoczona jest pochewką liściową.
U traw, podobnie zresztą jak i u innych, jednoliściennych, korzeń główny zwykle nie rozwija się, a ich system korzeniowy tworzą przede wszystkim korzenie przybyszowe. Trawy rozwijają liczne kwiaty zebrane w kwiatostany, które są przedłużeniem wierzchołkowej części pędów, rzadziej wyrastają z katów liści. Kwiatostany u traw mają najczęściej postać złożonych kłosów, wiech, niekiedy kolb. Kłosy złożone występują np. u żyta i pszenicy. W kłosie złożonym w głównej i wydłużonej osi kwiatostany wyrastają bocznie krótkie i gęsto skupione odgałęzienia, w formie pojedynczych niewielkich kłosów, zwanych kłoskami. Z kwiatostanem w postaci wiechy spotykamy się np. u owsa i prosa. W wiesze kłoski umieszczone są na długich i rozgałęzionych bocznych osiach, wyrastających z długiej osi kwiatostany. Kwiatostan kolbowaty pojawia się na kolbowato zgrubiałej osi kwiatostanowej. Nie wszystkie gatunki traw maja kwiatostany o budowie typowej. Na przykład trawa pastewna tymotka posiada w zasadzie kwiatostan w formie wiechy, le3cz budowa i układ jej odgałęzień przypomina także postać złożonego kłosa. Taki typ kwiatostany określamy mianem wiechy kłosokształtnej. W kłoskach występujących w kwiatostanach traw znajdujemy ich kwiaty. Kłosek zawiera oś, u nasady której wyrastają przysadki zwane plewami. Plew w kłosku może być najczęściej dwie, rzadziej jedna, trzy lub cztery. Kłosek może się składać z większej ilości kwiatów lub z pojedynczego kwiatu.
Jest to jedna z bardzo dużych rodzin, gdyż obejmuje około 500 rodzajów, skupiających ponad 4500 gatunków roślin, które rozprzestrzenione są prawie na całej kuli ziemskiej w zbiorowiskach łąkowych, stepowych i sawannach, ale najwięcej ich rośnie w strefie tropikalnej. W Polsce występuje łącznie z uprawnymi 55 rodzajów i około 200 gatunków traw. Trawy są to najczęściej byliny, o pędach krzewiących się u podstawy, w górnej części nierozgałęzionych, mających postać źdźbła. Źdźbło posiada łodygę obłą, w kształcie rurki, pusta w międzywęźlach, a pełną w węzłach. Wyrastające z węzłów liście ustawione są na łodydze skrętolegle w dwu prostnicach. Każdy liść składa się z długiej i wąskiej blaszki liściowej, przechodzącej ku dołowi w pochwę liściową. Pochwa otacza a kształt rury dolną część międzywęźla i przyczynia się w ten sposób do wzmocnienia źdźbła. Z boku jest ona zwykle otwarta, a u nasady zgrubiała w postaci kolanka, które stanowi osłonę dla merystemu interkalarnego, występującego u nasady każdego międzywęźla. W miejscu zetknięcia się blaski liściowej z pochwa znajduje się zazwyczaj błonkowaty języczek, którego kształt i wielkość są charakterystyczne dla wielu gatunków traw i stanowią jedną z cech pomocnych przy ich wyróżnianiu. Języczek zapobiega w przedostawaniu i gromadzeniu się wody między międzywęźlem a pochwa. U niektórych gatunków traw na brzegach pochwy u nasady blaszki liściowej, występują charakterystyczne równowąskie uszka.
Liczne gatunki turzyc mają oddzielne kłosy z wiatami słupkowymi i osobne z pręcikami. Kwiat pręcikowy składa się z trzech pręcików, wyrastających z pachwiny łuskowatej przysadki. Kwiat słupkowy zawiera tylko jeden słupek, który u podstawy posiada również przysadkę. Słupek jest górny i zamknięty w osobnej osłonce, tak zwanym pęcherzyku, który powstał przez zrośnięcie się dokoła słupka łuskowatej przysadki. Na szczycie słupka występują 3 albo 2 nitkowate znamiona. Wzór i narys kwiatu turzyc przedstawia się następująco: P0A3G0, P0A0G3. Turzyce należą do charakterystycznych i gromadnych składników roślinności torfowisk niskich i podmokłych łąk mineralnych, nazywanych ze względu na obecność turzyc łąkami „kwaśnymi”. Wśród nich spotyka się często turzycę pospolitą, o czarnych przysadkach w kłosie, turzycę zaostrzoną, odznaczającą się szerokimi i sztywnymi liśćmi, turzyce dzióbkowatą, o liściach rynienkowatych. Niektóre gatunki turzyc rosną również na glebach mineralnych. Na piaszczystych pastwiskach i łąkach rośnie pospolicie w luźnych kępkach turzyca owłosiona mająca płaskie i gęsto owłosione liście. Wartość paszowa turzyc jest na ogół mała. Ponadto ze względu na występowanie krzemionki w ścianach komórkowych łodyg i liści wielu gatunków turzyc, jak i ostrych ząbków na ich brzegach, rośliny te mogą powodować uszkodzenia przewodu pokarmowego zwierząt.
Na torfowiskach wysokich występuje wełnianka pochwowata rozwijająca na łodydze pojedynczy kłos, podczas gdy na torfowiskach niskich rośnie zwykle wełnianka wąskolistna, mająca kwiatostan kilkukłosowy. W czasie owocowania rozwija się u wełnianki szczątkowy okwiat w postaci srebrzystobiałych włosków, nadający owocostanom charakterystyczny wygląd. Sitkowie leśne wysoka bylina kłączowa, rośnie gromadnie na wilgotnych łąkach śródleśnych. Kwiaty sitowia mają okwiat w postaci sześciu szczecinek, opatrzonych na brzegu zadziorkami. Szczecinki te odgrywają rolę przy rozsiewaniu owoców. Oczeret obejmuje u nas sześć gatunków rosnących przeważnie na wilgotnych miejscach lub w strefie przybrzeżnej różnych zbiorników wodnych. Szczególnie silnie rozwiniętą łodygą i rozrośniętymi kłączami odznacza się oczeret jeziorny, tworzący dość często szuwarowe zarośla w przybrzeżne strefie jezior. U większości gatunków oczeretu, podobnie jak u sitowia, okwiat występuje w postaci szczecinek. Rodzaj turzyca liczy u nas sto gatunków roślin kłączowych, które wchodzą przeważnie w skład roślinności torfowiskowej i łąkowej. Kwiaty turzyc mają bardzo uproszczoną budowę, gdyż brak w nich całkowicie okwiatu. Turzyce są zwykle jednopienne, o osobnych kwiatach słupkowych, skupionych przeważnie w dolnej części kłosa, podczas gdy kwiaty pręcikowe umieszczone są w części górnej kłosa.
Z rzędu liliowców poprzez rodzinę sitowatych prowadzi droga ewolucyjna do wiatropylnych turzycowców i plewowców. Do turzycowców należy tylko jedna rodzina turzycowatych. Turzycowate odznaczają się zredukowaną i uproszczą budową kwiatów, co pozostaje w związku z ich przystosowaniem się do wiatropylności. W kwiecie brak jest okwiatu albo występuje on w postaci szczecinek lub włosków. Pręciki zostały zredukowane do trzech lub dwu, albo nawet do jednego. Słupek jest górny, dwu- lub trójkrotny, o jednokomorowej zalążni i jednym zalążku. Owoc ma postać orzeszka, a nasiona zawierają mączyste skrobiowe bielmo, otaczające dokoła zarodek. Turzycowate obejmują około 65 rodzajów z ponad trzema tysiącami gatunków roślin, które występują prawie we wszystkich strefach klimatycznych ziemi. W Polsce mamy z tej rodziny 17 rodzajów z 127 gatunkami. Należące tutaj rośliny są przeważnie wieloletnie. Większość z nich żyje na wilgotnych lub torfiastych stanowiskach. Łodygi maja zazwyczaj trójgraniaste. Liście występują u nich pochwiaste, równowąskie i wyrastające w trzech prostnicach. Kwiaty są zebrane przeważnie w kłosowate i wiechowate kwiatostany. Kwiaty są rozdzielnopłciowe lub rzadziej obupłciowe. Spośród turzycowatych we florze polskiej spotyka się najczęściej wełniankę, sitowie, oczeret i turzyce. Wełnianka jest charakterystyczną i pospolita rośliną wieloletnią na torfowiskach.
Do sitowatych należą zarówno gatunki jednoroczne, jak i rośliny wieloletnie, które wykształcają podziemne kłącza, rozrastające się poziomo. Niektóre z nich rosną w wilgotnych siedliskach, w związku z czym zawierają w pędach silnie rozwinięty białawy rdzeń o licznych szerokich komorach powietrznych. W porównaniu z rodziną liliowatych kwiaty sitowatych są niepozorne, ale zasadniczo o podobnej budowie jak u tamtych roślin, o czym świadczy następujący wzór kwiatów: P3+3A3+3 lub A3+0G3. Okwiat zbudowany jest z niepozornych, błonkowatych listków i zapylanie u nich dokonuje się za pomocą wiatru. Owoc ma postać wielonasiennej torebki. Rodzaj sit obejmuje u nas 26 gatunków, rosnących przeważnie na podmokłych miejscach. Na podmokłych łąkach i pastwiskach rozpowszechniony jest sit rozpierzchły, bylina kłączowa, mająca obłe, pochwiaste liście i bocznie na łodydze wyrastający kwiatostan, który składa się z licznych, luźno skupionych gałązek. Podobny do niego i pospolity jest także sit skupiony, odznaczający się silnie zbitym i kulistym kwiatostanem. Obydwa gatunki na skutek silnego rozrastania się wypierają wartościową roślinność i dlatego należą do szkodliwych, a trudnych do wytępienia chwastów pastwiskowych. Rodzaj kosmatka skupia u nas 10 gatunków, które występują na miejscach suchszych, ale zwykle zacienionych. Do pospolitych gatunków należy na przykład kosmatka polna.